12e Dag - via Calgary naar Waterton Lakes National Park

21 juli 2009

Afgelegde kilometers: 301miles
Hotelovernachting: Bear Mountain Hotel, Waterton
Prijs: CAD 125 = EUR 81
Weer vandaag: Zonnig en erg warm, 28 graden
Wildlife: Moose, squirrels, deer, elk, waterslang


(Klik voor vergroting)

Vandaag geen wekker voor het eerst in 3 dagen. En ik slaap helemaal perfect door, misschien ligt het daaraan ? In ieder geval ben ik om 7:15 wakker en om 7:45 ga ik uit bed. Lekker achter de laptop, al mijn email wegwerken en snel wat weblogs bekijken. Daarnaast eens even de financiën bekijken, dat is ook wel even wennen zonder internet ;-) ! Om 8:30 ga ik me aankleden en lekker ontbijtje halen bij de Safeway. Als ik om 9uur terugkom, zijn de mannen ook net wakker en gaan snel douchen en aankleden.

Na een lekker ontbijtje, heeft Yvonne inmiddels alles weer ingepakt en kunnen we op pad. Ik maak nog even een foto van ons uitzicht vanuit de hotelkamer. Het zonnetje schijnt alweer, het wordt weer een prachtige dag. We laden de spullen in de auto en om 10:10 rijden we weg, dat is een prima tijd wat ons betreft. Yvonne gaat rijden, zodat ik de weblog van gisteren helemaal kan bijwerken. We rijden eerst nog steeds, net als naar de golfbaan, door een prachtige omgeving, Yvonne en Matthew zien zelfs een coyote door het landschap lopen. Hoe dichter bij Calgary we komen, hoe vlakker de omgeving wordt, alhoewel in de verre verte de bergen zichtbaar blijven.



We rijden na een uurtje door Calgary, met uitzicht op de Olympische onderdelen, zoals de bobslee-baan, de ski-spring afdalingen en alles daaromheen. Verder uitzicht op Calgary zelf, wat er gezellig uitziet. We rijden onderlangs Calgary om richting het zuiden te gaan, dus we rijden prima door. Net na Calgary stoppen we even om de tank vol te gooien en voor een plaspauze bij de McDonald. Natuurlijk nemen we daar dan even een lekker ijsje (zie ook hun nieuwe t-shirts).

   

Als we verder rijden, lijken we op een rijksweg te rijden, maar zo nu en dan rijden we gewoon een dorpje binnen met stoplichten en alles. We blijven ons verbazen over de ruimte en de vlakte om ons heen. In de verte blijven we de bergen nog zien; dat moet ook wel want daar moeten we uiteindelijk weer heen. Maar Yvonne rijdt flink door en rond 13uur gaan we echt de rijksweg af voor de laatste 100km.

  

We zien gelijk langs een riviertje wat picknick tafels en we hebben wel trek, dus gelijk maar even die kant opgereden. Maar het blijkt een campground te zijn, waar je jezelf moet registreren. Ik had zoiets van, er is toch haast niemand, we kunnen toch wel even een picknick tafel daar gebruiken, maar Yvonne voelde er niets voor. Nou ja, dan nog maar even doorrijden. Maar na een half uur hadden we nog niets gezien, dus gewoon in het eerste plaatsje wat we weer eens tegenkwamen, de auto langs de stoep bij de kerk gezet. Koeler uit de achterbak en broodjes smeren maar. Natuurlijk met (onder andere) verse aardbeitjes. De sheriff kwam nog even langsrijden, even goed kijkend. Maar wij zijn goed volk natuurlijk !

  

  

We rijden verder, maar zien eigenlijk alleen maar gras, koeien en boerderijen. Meer niet. Wel wordt het iets heuvelachtiger en zien we de bergen steeds duidelijker, naarmate we dichterbij Waterton komen. Er steekt zelfs ineens een hertje de weg over, zichtbaar heel erg bang. De laatste 30km blijft het landschap hetzelfde, heuvelachtig, veel gras en koeien, en zo nu en dan een boerderij; wel zien we steeds meer bomen/bossen. Wij vinden het prachtig, en zeker de bergen in de verte, die steeds dichterbij komen, schitterend.



Om 14:30 rijden we Waterton binnen en we besluiten om gelijk een viewpoint in te rijden. Dit blijkt een dirtroad te zijn, dwars door het open terrein, waar 2 auto’s elkaar onmogelijk kunnen passeren … We rijden zeker 5 minuten, rijden de dichte bossen in en komen op een plek waar we kunnen parkeren. Wat een rust hier, al staan er 2 auto’s geparkeerd. We zien onderweg weer veel van die ‘ground squirrels’, echt leuk zijn die. We stappen uit, en beseffen gelijk dat we ons in moeten spuiten; ze zoemen al vrolijk rond ons heen. En we zien een meertje, dus ook dat zegt genoeg. Als ik langs de rand van het water ga staan, zie ik ineens een flinke beweging in het water, en zie ook wat wegschieten; een waterslang van een centimeter of 40 beweegt zich snel richting de overkant van het water. We kunnen hem allemaal goed zien; op de foto zetten is iets lastiger.

  

  

We lopen hier nog eventjes rond, en rijden dan weer terug en door naar het dorpje. Onderweg lopen we nog even het visitor center in, waar we wat kaartjes meenemen, nog even vragen waar ze hier vaak beren zien (‘all the time’ op de 2 scenic drives die ze hier hebben). Daarnaast ziet Yvonne nog kaartjes van ‘horseback riding’, dat lijkt ze wel erg leuk. De mannen zijn ook enthousiast, ik twijfel nog even (de prijs natuurlijk). Rond 15uur rijden we het dorpje in, en zien het hotel al snel aan onze rechterhand. Het ziet er vrij eenvoudig uit, ik ben benieuwd.

Het is nog te vroeg, om 16uur kunnen we pas onze kamer in. Maar we kunnen wel alvast alles regelen, wat ik dan ook doe. We krijgen wat tips en kaartjes van de omgeving. Daarnaast ook hier weer het paardrijden. Als we nou rond 17uur kunnen rijden, zou dat wel mooi uitkomen, dus vooruit dan maar. We pakken degene die in het park zelf zit, en alhoewel ik 1uur wel genoeg vind, wordt er toch democratisch besloten om er 1,5uur van te maken …. Dan maar even bellen voor een reservering, alleen … geen bereik met mijn mobiel. Dus dat wordt een ouderwetse ‘pay-phone’. Het duurt even voordat ik op de juiste manier het nummer heb ingetikt, daarnaast moet ik nog geld in het apparaat gooien, maar we hebben een reservering om 17uur !



We besluiten een van de scenic drives te rijden van 20min (enkele reis), zodat we rond 16uur bij ons hotel terug zijn en ons kunnen omkleden voor het paardrijden. Dat zou precies moeten lukken. Het is de drive naar Cameron Lake. Het is een prachtige route, je begint gelijk omhoog te rijden en al snel heb je een leuk zicht op het dorpje en steile rotsen aan de andere kant. Daarna veel bomen en al snel volgt Cameron Creek je een groot deel van deze weg. Prachtig vinden we dat. Bij Cameron Lake draaien we gelijk weer om richting ons hotel en rijden de omgekeerde route. Geen wildlife op deze route, maar wel een prachtig uitzicht dus.

Om 16:05 zijn we weer bij het hotel, we halen de sleutel, de code voor internet (!) en parkeren recht voor de deur. We hebben twee aparte kamers en een badkamer. Het ziet er alleen wel erg basic uit … Een hele kleine tv met 2 zenders, de douche zit er al heeeeeeeeeel lang in, zo te zien. Maar goed, we slapen hier alleen maar, dus als de bedden maar goed zijn. We laden de koffers uit en kleden ons om; ondanks het warme weer toch maar lange broeken voor op de paarden en goede schoenen. Ik check nog even internet, maar op de kamer heb ik in ieder geval geen bereik. Om 16:30 rijden we weg, we moesten ons om 16:45 melden.

  

Als we ons terrein afrijden, ligt er gewoon in de schaduw van 1 van de kamers een hert, lekker op zijn gemak.



Keurig op tijd zijn we bij de stallen. We zien de paarden al allemaal klaarstaan. Als we gaan betalen, zien we allemaal kleine poesjes liggen, net een maand oud. Daar moet natuurlijk ook mee gekroeld worden. We blijken samen met 2 anderen de toer te doen, en die hebben beide al veel paard gereden. Mooi, want wij allemaal dus nog nooit (nou ja, Yvonne en ik allebei heeeeeeeeel lang geleden).

     

Yvonne mag als eerste opstappen, en daar kijkt ze tegen op … Oftewel, Matthew (met camera), Robin (met video-camera) en ik (met camera) staan allemaal klaar om dit moment goed vast te leggen; wie weet kunnen we er nog bij Funniest Home Video’s de hoofdprijs mee winnen. Maar het gaat bijzonder relaxed en Yvonne zit al snel glimlachend op haar paard. Daarna mogen we zonnebril, cap en foto-camera weer aangeven. Daarna mogen de mannen en tenslotte ik. Dat gaat allemaal soepel. De paarden nemen nog lekker wat te drinken, en daarna kunnen we op weg.

  

  

  

Matthew neemt vervolgens mijn kleine camera, Yvonne haar eigen camera en ik de videocamera (en rugzak). En na wat hele kleine instructies kunnen we op pad. De paarden volgen keurig het voorste paard, dus dat ga vrij soepel. Al is Yvonne helemaal gespannen en gaan er dus geen foto’s van haar volgen, behalve in het begin; ze houdt de verdere rit de teugels met beide handen (krampachtig) vast. Mijn paard is gelukkig erg makkelijk, dus 1 hand met de videocamera lukt aardig. Ook Matthew gaat zijn camera niet gebruiken, na een paar foto’s in het begin. Dus weinig foto’s van deze trip, wel veel video (maar dat komt niet op de weblog).

  

  

En eerlijk is eerlijk, de rit zelf was geweldig; we hebben geweldig genoten. Het was prachtig weer (goed warm zelfs) en de 1,5uur vloog voorbij. We zijn door water gelopen, langs richels boven een afgrond(je), door struiken en bossen. Het was een geweldige ervaring; de mannen vonden het geweldig en ook Yvonne heeft verschrikkelijk genoten. Ik vond het er ook echt heel natuurlijk uit zien, Yvonne op het paard, ze heeft er duidelijk aanleg voor. Het laatste stuk kwamen we bij een groot meer, en wat ziet Yvonne in het midden staan ? Een mannelijke Moose ! Geweldig zeg, we wijken van het standaard pad af en proberen dichterbij te komen. Maar afdalen naar het meer lukt hier vandaan niet. Dat betekent een foto-shoot, al valt dat toch tegen; inzoomen en dan op een lekker grazend paard foto’s maken. Maar het is redelijk gelukt bij Yvonne, moet ik zeggen.

  

  

Na net iets meer dan 1,5 uur (door de foto-stop) komen we terug bij de stallen; een fantastische ervaring. De mannen willen gelijk op paardrijden (wat ik natuurlijk snel afkeur) en ook Yvonne komt met een grote grijns het paard af. We bedanken onze ‘cowboy’ en kijken nog even bij de kleine poesjes. Daarna gaan we snel terug naar het dorpje, want we hebben flink trek gekregen.



Om 18:45 lopen we in ‘Main Street’ (veel meer is er ook niet), waar Yvonne gelijk de souvenir shop instapt, terwijl ik langs een paar restaurantjes loop om te kijken wat er op het menu staat. Eigenlijk is het allemaal wel een beetje vergelijkbaar, en niet heel goedkoop (tenminste, een NY voor ongeveer $ 30). Uiteindelijk kom ik bij Zum’s uit, wat er heel gezellig uitziet, en een beetje makkelijk eten biedt; van hamburgers, tot salades en pizza’s. Dat ziet er dus prima uit; ik ga Yvonne en de mannen halen. De mannen komen ineens aanrennen, ik moet snel mee. In het straatje achter de winkelstraat lopen wel een stuk of 8 herten. We maken een paar foto’s en lopen terug. Dan komen er door een ander steegje ineens 3 herten Main Street op ! Ze eten wat bladeren, maar het kleine hertje is heel bang. We maken wat foto’s en gaan daarna naar het restaurant.

  

  

Net iets voor 19uur zitten we aan tafel, nog net 1 tafel vrij. Het is druk en gezellig. Dit restaurant staat ook in de Lonely Planet en heeft door het hele restaurant nummerplaten van verschillende US en Canada staten hangen. Dus de mannen bekijken er veel, en checken waar we allemaal geweest zijn. We bestellen allemaal wat eenvoudigs, en hopen dat het snel komt ! Maar dat komt goed; we eten prima en komen weer lekker bij.

  

Naast het restaurant zit nog een ijszaak, die vrij vol zat toen wij er langs liepen. Daar willen we natuurlijk ons toetje en gelukkig is het nu minder druk. Ze hebben allemaal exotische smaken. De mannen mogen allebei twee smaken uitzoeken van mij. Ik neem de banaan/aardbeien en vanilla. Als ik de eerste ‘scoop’ zie, vraag ik even of dat inderdaad klopt ? Ja hoor ! Nou, dat zijn bij ons ongeveer 3 of 4 scoops ! Ik hoef er echt geen twee. De mannen kijken ook verschrikt ! Dat betekent allemaal 1 scoop ;-) !



Het smaakt nog niet eens geweldig; het heeft duidelijk te veel/ te lang ingevroren gezeten en zie/proef de ijs-kristallen. De mannen kunnen beide hun ijs gewoon (net) niet op …. Inmiddels zijn we wel alvast gaan rijden; met Yvonne aan het stuur gaan we de tweede scenic drive doen; die is iets langer en eindigt bij Red Rock Canyon. Maar de omgeving is ook hier weer schitterend, wel heel anders dan de andere drive; met name veel vlakke stukken, en ook hier volgt een kreek (dezelfde als we met de paarden doorheen liepen) ons de hele tijd. We stijgen en dalen hier ook een stuk minder.

  

Om 20:20 zijn we bij Red Rock Canyon. Het is een kleine canyon die inderdaad, zoals verwacht, van compleet rood steen is. Het ijskoude water dat er doorheen stroomt maakt het prachtig. We hebben het hier heerlijk naar ons zin, het is lekker rustig in dit park. Waterton is zeker wat minder bekend, wat ons goed uitkomt !

  

  



Daarna rijden we weer terug naar het dorp en besluiten nog een keer de eerste scenic drive te doen; het is nu 21uur en tot 22uur is het wel licht. De route is weer prachtig, en door de schaduwen nu ineens heel anders. We genieten en zien hier en daar herten, die nu bij het water komen drinken. Bij het meer willen we uitstappen, maar het ziet er bijna zwart van de muggen, dus dat slaan we maar over. We snellen de auto weer in en rijden terug naar het hotel, waar we net iets voor 22uur zijn. Onderweg maken we nog even snel wat foto’s.



We kleden ons snel om, want we stinken flink van het paardrijden ;-) ! Ik ga nog even een half uurtje buiten zitten om te internetten en de weblog in te laden. Lekker tussen de muggen, maar ik word niet echt gestoken. Om 22:30 ga ik naar bed, kijken hoe het bed bevalt …. Yvonne en de mannen liggen al lekker te slapen. Morgen willen we niet overdreven vroeg opstaan, ik zet de wekker op 6:30.

---PLANNING---

Naar verwachting zullen we vandaag weer op tijd vertrekken naar Waterton Lakes National Park, net nog in Canada. De rit zal rond de 365km bedragen en onderweg rijden we door/langs Calgary. Afhankelijk van de tijd, en of we er zin in hebben, stoppen we ook hier nog (heel) even, want we willen ook van Waterton Lakes NP genieten, terwijl we nu al weten daar weinig tijd te hebben. Maar alleen de rit er doorheen zal naar verwachting al prachtig zijn.