22e Dag - onderweg naar Rapid City

31 juli 2009

Afgelegde kilometers: 335miles
Hotelovernachting: Hampton Inn, Rapid City
Prijs: geboekt met Hilton punten
Weer vandaag: begon zonnig, daarna zwaar bewolkt en wat regen, uiteindelijk weer wat opgeklaard


(Klik voor vergroting)

Geen wekker vanmorgen, maar die heb ik ook niet nodig. Ik heb slecht geslapen, veel last van mijn rug en het is niet beter vanmorgen. Is dus ongetwijfeld het bed hier … Hopelijk is het morgen na een goede nachtrust wel over. Ik ga gelijk douchen en aankleden (na natuurlijk eerst mijn email weggewerkt te hebben) en om 8:45 zit ik in de auto op weg naar de supermarkt. Yvonne gaat alvast de spullen pakken en de mannen laten aankleden. Het valt me op dat er heel veel motors bij het hotel (en het hotel er tegenover) geparkeerd staan, zou er iets gaande zijn ?

Ik heb de opdracht voor 4 donuts, met chocolade erop. Maar ik zie ook verse croissants nu met suikerlaagje. Dus voor allebei 1 donut en 1 croissant ;-). Dan loop ik naar de bakkerij achterin en ik word al gelijk naar achteren geroepen. Ik mag zelf de broodjes uitkiezen die ik wil en het ziet er weer heerlijk uit. Als ze ziet dat ik de donuts en croissants ziet, zegt ze dat ik absoluut ook even bij de croissants gevuld met frambozen moet kijken, dat is haar specialiteit en favoriet, die staan naast de gewone croissants. Zij pakt dan vast de broodjes voor me in.

Wij zijn helemaal niet gek van frambozen, maar ik vind het anders gewoon zielig voor haar, dus neem maar zo’n broodje erbij. Ze is ook helemaal trots als ze aan komt lopen en ziet dat ik er 1 genomen heb. Ik krijg daarna in 5min ook nog haar hele levensverhaal te horen. Hoe ze van San Francisco, Los Angeles en Las Vegas uiteindelijk hier beland is. Ze heeft 6 kinderen van 2 mannen, haar jongste dochters zijn 15 en 17 en al het huis uit want op High School en die is hier natuurlijk niet in de buurt. En ze is gescheiden, dus nu alleen. Haar laatste man had haar naar dit plaatsje meegenomen en een donut winkel begonnen. Gelijk daarna wilde hij van haar scheiden. Maar ze heeft het prima naar haar zin hier. Leuk plaatsje he, heb je het naar je zin ? Euh ja, maar langer dan 1 dag en ik zou niet weten wat ik moet doen hier …. Ze neemt nog met een stevige hand afscheid van me en hoopt me ooit nog een keer hier te zien ….

Goed, moraal van het verhaal, mocht iemand ooit in Thermopolis komen, de lokale supermarkt Blair’s ziet er van de buitenkant niet uit, maar de broodjes en gebakjes zijn vers en smaken ERG goed ! Goed, iets later dan gepland ben ik weer in het hotel terug, waar Yvonne en de mannen al klaar zijn. De mannen zijn helemaal happy met hun ontbijtje, en voor Yvonne en mij maak ik wat verse broodjes klaar, HEERLIJK weer ! Het ontbijt in het hotel laten we voor wat het is ;-) ! De net gekochte aardbeitjes zijn voor de lunch !

Het sjouwen met de koffers is geen feest, met de pijn in mijn rug. Maar ik verbijt me maar even, het is niet anders. We checken uit en om precies 10uur rijden we weg voor onze lange rit van vandaag. Eigenlijk precies volgens planning, dus dat is prima. Ik had weinig verwacht van de lange rit van vandaag, maar niets is minder waar. De eerste 30miles naar het plaatsje Worland zijn zoals we ons Wyoming voorgesteld hadden. Veelal vlak met lichte glooiing, veel boerderijen met paarden en koeien. We vinden het heerlijk om hier langs te rijden. We zien iemand van zijn ranch afkomen en stellen ons helemaal voor dat die even boodschappen gaat doen in het plaatsje 30min rijden verder.

En we kunnen ons ook goed voorstellen dat deze mensen ver van de grote US maatschappij afstaan; ze hebben een paar geweren achter de voordeur staan en wie president is van de US zal ze weinig kunnen schelen. Ook valt het op dat iedereen zich hier perfect aan de voorgeschreven snelheid houdt, dat doen wij dus ook maar. In de plaatsjes 30 mph, op de doorgaande weg 65 mph. Dat is wel anders bij de grote steden.

Maar goed, na ongeveer een half uur rijden we het plaatsje Worland binnen, de volgende ‘grotere’ plaats. Dit is duidelijk wat groter en aantrekkelijker dan Thermopolis. Over de Mainstreet rijdend, zien we overal de Amerikaanse vlag fier wapperen, op elk huis, dus het is net een grote feestdag. Als we het plaatsje uitzijn, verandert de omgeving volledig. We komen in een gebied met veel donkerrode rotsen en door gras met overal om ons heen ja-knikkers, waarvan ongeveer de helft aanstaat. Ik denk er niet aan om foto’s te maken, maar weer een hele aparte ervaring en ook dit is weer geweldig.

Weer ongeveer 30miles en dus een half uurtje verder, komen we in het plaatsje Tensleep. Hier wordt duidelijk meer geldt verdiend; de huizen zijn hier groter, nieuwer en een stuk mooier dan de plaatsen waar we tot nu toe geweest zijn. Volgens het bordje wonen hier ongeveer 500 mensen, terwijl we 3 verschillende kerken tellen hier. Ook dat blijft iets bijzonders hier. En ook hier verandert de omgeving ineens volledig. We lijken inmiddels Bryce Canyon binnen te rijden (tenminste daar doet het ons erg aan denken). Het is echt prachtig met alle geelrode rotsen en gebergten; wat zijn we toch gek op dit land (we worden weer steeds meer verliefd hierop).

 

En weer een stuk verder verandert de omgeving weer in een compleet andere omgeving; bomen, bossen, vallei en hoogteverschillen (haarspeldbochten); we zien zelfs in de verte gebergte met sneeuw. Ongelooflijk wat een land is dit toch. Daarna komen we weer in een volledig bosgebied terecht. Na 1,5uur rijden, neemt Yvonne het stuur over, en werk ik het weblog wat bij (maar wel van de omgeving blijven genieten). Het wordt vanaf nu ook wel een stuk bewolkter. We komen nu ook weer langs bordjes met de ouderdom van de stenen / het gebergte om ons heen. En we passeren zelfs stukken waar het 3 miljard jaar oud is !!! Overigens, ook hier weer, veel motors rijden hier op de route. Het is zeker niet druk (absoluut niet zelfs), maar als je dan veel motors tegenkomt, valt het wel op.

Om precies 12uur bereiken we het plaatsje Buffalo, vanwaar we de echte rijksweg op gaan. En zelfs hier is de omgeving weer anders; dor geelgroen gras en kleine heuvels en bergen. Het is vanaf Buffalo in ieder geval precies 206miles rijden op deze rijksweg, maar dan zijn we er ook gelijk bij de afslag.

Na een paar miles krijgen we ineens roadwork, waardoor we ongeveer 20miles rustig moeten rijden. Daarna kunnen we gelukkig weer flink doorrijden, maar begint het ook zachtjes te regenen. Rond 13uur zijn we bij Gilette, een relatief grote plaats (naar wat we de afgelopen tijd gezien hebben) en ze hebben zelfs een Walmart. Het regent nog steeds, inmiddels ietsje harder. Dit was ook de voorspelling voor vandaag, dus dat valt niet tegen. Als de voorspelling voor morgen dan ook maar klopt (zonnig !).

We rijden lekker naar de Walmart en maken in de auto maar snel de broodjes klaar, omdat het regent. De aardbeitjes zijn wat bewerkelijk in de auto, dus die eten we vanmiddag maar zonder broodjes op (of vanavond met vanille-ijs), dat komt vast goed. Daarna even lekker in de Walmart rondbanjeren, we vinden dat gewoon heerlijk ! We kopen natuurlijk weer vanalles kleins en leuks. Om 14uur gaan we weer op pad, maar natuurlijk even snel langs de McDonald voor een ijsje. Weer geen chocolate dipped … dus een McFlurry voor Robin en vanilla cone voor Matt.

Yvonne neemt het stuur weer over, zodat ik nog wat kan rommelen achter de laptop. We zien al snel de afslag naar Devils Tower, maar we besluiten het lekker over te slaan. Schijnt wel heel bijzonder te zijn, maar als ik me goed herinner (uit Paula’s verslag) moet je ook nog een stuk lopen. Daarnaast hebben wij er weinig mee (kwam toch uit film Close Encounters ?), dus we rijden lekker door. Het stopt ook al snel met regenen, maar het blijft zwaarbewolkt, al lijkt het alsof we soms het zonnetje even zien en wordt het gaandeweg ook weer wat warmer. De omgeving blijft hetzelfde; geel/bruin/groen gras, struikjes en relatief vlak.

Onderweg moeten we toch echt weer tanken, en dat doen we in Sundance, nog net in Wyoming vlak voor de Black Hills en South Dakato (waar het volgens de bordjes veel duurder tanken is ?). Als we bij de tank staan, staat het helemaal vol met bikers. Er staan zelfs standjes die vanalles verkopen. Als ik sta te tanken en een vrouw naast me haar helm afzet (overigens, de meesten hebben helemaal geen helm op; lijkt me echt heerlijk, alhoewel gevaarlijk), vraag ik haar of ik ergens een groot bikersfeest mis. ‘As a matter of fact, you do’, antwoordt ze lachend. Er komen blijkbaar 200.000 bikers samen voor een mega feest in de buurt van de Black Hills, in het plaatsje Sturgis (en omliggende plaatsjes zoals Spearfish). Dat zullen wij dan ongetwijfeld ook merken in Rapid City.

Als we weer doorrijden, hebben we nog ongeveer 75miles te gaan. En de omgeving verandert weer ten goede, na al het saaie dorre geel/groen, wordt het weer volledig groen en zien we wat bergen ontstaan met bomen, de mooie rode rotsen, maar helaas zijn ze hier ook weer aan de weg bezig. Gelukkig wel gewoon doorrijden, maar op 1 baan.

Iets verderop verandert de omgeving weer ietsje, met nog 45miles te gaan. Het is nu nog enkel groen en veel bomen/bossen. Ongetwijfeld zijn we in de buurt van de Black Hills.Ook het zonnetje begint een beetje door te breken.

We zien veel motoren, en als we bij Rapid City aankomen, zijn er 7 afslagen. Dat zegt wel iets, een redelijk grote stad dus. Ook dat vinden we weer heerlijk. En bij het hotel, ook veel motoren. Ook zagen we een paar afslagen terug ook een grote Harley motorzaak langs de weg, met allemaal grote trucks en stands. Duidelijk een groot feest hier. We checken om 16:15 in en krijgen een kamer op de bagane grond aan het eind van de gang, vlakbij het mooie zwembad. Yvonne ontdekt zelfs een ‘achterdeur’ tussen het zwembad en onze kamerdeur in, waar we onze auto voor de deur kunnen parkeren. Dat is lekker voor de komende dagen !

De kamer is helemaal prima. Lekker ruim (maar niet overdreven), bedden zien er lekker uit (maar moet nog blijken) en een grote ijskast (MET vriezer deze keer; alhoewel klein) en magnetron. Natuurlijk met internet (want op mijn mobiel blijf ik grote problemen houden; is echt de eerste keer, ik heb KPN dus dat zou redelijk moeten zijn, maar dit gebied blijft wat achter denk ik !). Het zwembad is groot en heeft zelfs een glijbaan, dus de mannen zijn helemaal blij ! Ik bel ook gelijk even naar de Outback om een reservering te maken om 17:30 ;-) ! Daar heb ik zo’n zin in !

Om 16:45 gaan Yvonne en ik even naar de Walmart. Even snel om wat noodzakelijke inkopen te doen. De Walmart zit om de hoek, echt 1 afslag verder. Net als de Target, maar dan de andere kant op. Alleen het is echt SUPERdruk bij de Walmart, ook veel motoren natuurlijk. We kopen veel cola, boter en ijs als toetje voor vanavond en de komende dagen (we hebben immers ook een vriezer, nu echt). We kunnen gelukkig in de rij voor ’20 items or less’, al hebben we iemand voor ons die zeker 30 items neerlegt. Nou ja, we maken ons niet druk.

Om 17:15 zijn we weer terug op de kamer. De ijsjes passen met moeite in de kleine vriezer. En ik hoop dat die voldoende kan vriezen … Maar goed, we zien het wel. We zitten hier 4 nachten, dus dat komt ook vast goed. We gaan op weg naar de Outback, die ook weer 2 afslagen verder zit en we dus al om 17:25 zijn. Ook hier staat het weer vol met motoren, net als bij alle hotels en motels waar we langskomen. Echt wel leuk om te zien, want je ziet de mooiste motoren. We krijgen door onze reservering de eerstvolgende vrije tafel, en dat is mooi, want er staat al een kleine wachtrij.

De kaart ziet er geweldig uit. Ten eerste omdat ze The Melbourne hebben (mijn favoriet; in sommige hebben ze de T-bone ipv The Melbourne en de T-bone heeft iets meer NY Strip en iets minder Filet Mignon) en ook nog eens omdat de prijzen opvallend laag zijn. Ik betaal $ 23.95 voor The Melbourne en ook alle andere gerechten zijn zichtbaar goedkoper dan ‘normaal’. Overigens hebben ze ook bij Zagat in 2009 de 1^e prijs gekregen voor beste full-service chain-restaurant (of iets dergelijks) en dat zegt ook wat. Dat staat ook voorop hun menu’s. Tenslotte hebben ze hier ook als een van de weinige restaurant Coke Zero.

Het brood vooraf smaakt ook weer heerlijk, daar bestellen we er nog 1 van. Als dan uiteindelijk de bestelling komt, ziet het er GOED uit en het smaakt echt weer VOORTREFFELIJK !! Ik ben toch een redelijke steak-ervaringsdeskundige (bestaat dat ;-) !), maar hier zijn de steaks echt supergoed. Dit kan redelijk de strijd aan met de meeste echte steakhouses wat mij betreft. Yvonne heeft de NY Strip, en ook die is echt geweldig. Ik heb echt zo genoten weer, het was weer zo lekker. Hier komen we nog wel een keer de komende dagen. Hier kunnen de TGI’s, Applebees en anderen echt niet tegenop. Tenminste wat de NY Strip en porterhouse (want dat is The Melbourne) betreft, andere gerecht heb ik weer geen ervaring mee ;-) ! We betaalden, incl $10 tip, $ 72 … Echt een koopje. En nu weer genoeg met de Outback verheerlijking ;-) !

Om 18:45 zijn we weer terug bij het hotel. De mannen willen natuurlijk graag zwemmen, dus Yvonne en ik besluiten met de auto nog even naar het vliegveld te rijden, voor dat geluid in de auto. Wellicht kunnen ze hier wat. Dat is wel 15min rijden, maar als de mannen toch gaan zwemmen is dat prima. Wij gaan op pad en melden ons bij de National balie. Ook dit is weer een franchise van National (en dus hebben ze hun eigen auto’s die ze niet inruilen) en het enige wat ze nu hebben is een Minivan. Nou, daar zit ik dus niet op te wachten. Maar een reparateur van hen rijdt wel even een stukje mee. Dit vindt het geluid absoluut een risico (hij denkt aan de ophanging of iets dergelijks) en vindt dat we hier niet mee verder kunnen rijden. Dus we hebben nu een Toyota Sierra … Ik echt balen, want ik vind dit echt geen stoere auto … Maar Yvonne vindt het prachtig … Alles electrisch, tot en met de achterdeuren aan toe … Ik weet het niet hoor ….

Het moet maar, het is nog maar voor een weekje. Om 19:45 zijn we weer bij het hotel, waar de mannen lekker nog in het zwembad liggen; ze hebben het SUPER naar hun zin hier. Yvonne gaat met de was aan de slag, en ik werk de weblog nog bij en zit wat online te zoeken naar wat we de komende dagen gaan doen. De mannen haal ik om 20:45 even uit het zwembad, die moeten weer even wat insuline. Maar om 21:15 duiken ze er weer in.

Om 22uur halen we ze weer uit het zwembad, Yvonne stopt de laatste was erin (maar moet nog een half uur wachten voordat het klaar is) en om 22:45 gaan we naar bed. Morgen willen we op tijd op om naar Mt Rushmore te gaan. Het is weer weekend en alle hotels zitten vol, dus we willen niet in de drukte terecht komen (al zullen we dat niet overal kunnen voorkomen).

---PLANNING---

Vandaag weer lekker op weg voor een lange rit van ongeveer 530km naar Rapid City, waar we 4 nachten zullen blijven voor al het moois daar in de omgeving.