1e Dag - Vlucht naar Seattle

Afgelegde kilometers: 16miles
Hotelovernachting: Silver Cloud Hotel Broadway, Seattle
Prijs: Geboekt via priceline, $ 130 = EUR 95
Weer vandaag: Zonnig in Washington (27 graden) en zonnig in Seattle (26 graden), beide weinig van gemerkt

10 Juli 2009

Vanmorgen ging de wekker om 6:30. Lekker rustig aan doen, want eigenlijk was alles al geregeld. Allemaal douchen en aankleden, nog even de files checken en afscheid nemen van onze hond en katten (we gaan ze echt missen). Om 7:25, precies zoals we gevraagd hadden, stonden Denise, Joey en Chloë voor de deur. Ik was net de koffers aan het inladen, zodat we om 7:35 wegreden en uitgezwaaid werden door Denise en Chloë. Ook hen gaan we missen. Gelukkig gaan zij op ons huis passen als we weg zijn.

Aangezien het druk leek onderweg, besloten we via Bergen Op Zoom en via de Liefkenshoek tunnel bij Antwerpen te rijden. En dat bleek een goede keuze, we konden zonder files in 1 keer naar Zaventem rijden. Daar zijn ze hard met de weg bezig, maar het laatste stuk lijkt nu klaar en is 2-baans, waardoor we zelfs daar geen file hadden. Om precies 9uur waren we dus al op het vliegveld. Onderweg lagen de mannen (en Yvonne) achterin al lekker te slapen (heerlijk tegen elkaar aan). Ik ben ook best moe, ondanks dat het toch niet extreem vroeg was vanmorgen. Zal wel van de drukke laatste dagen zijn.

  
 
Het inchecken (wat we via internet gedaan hadden) verloopt erg soepel, de koffers zijn ingechecked en aangezien we ook bij United weer langs de lange rij mogen als frequent flyers (na de veiligheidsvragen beantwoord te hebben), zijn we snel bij de douane, waar we ook zo door kunnen lopen. Tenslotte nog door de scanners, waar het lijkt alsof we volledig gecontoleerd gaan worden door alle spullen die we bij ons hebben voor suikerziekte. Maar als er een belangrijker iemand bij komt, mogen we zo doorlopen.

  

Oftewel, om 9:30 zitten we al in de lounge, terwijl we om 12uur moeten vliegen. De start van de vakantie is in ieder geval vrij soepel. In de lounge zit ik lekker achter de laptop en Robin met zijn DS; wij zijn de nerds volgens de anderen aan de overkant. Die wij maar de 'intellectuelen' noemden, met de krant en puzzelboekjes ;-) !

       

Rond 11uur staat er dat we richting de gate moeten gaan, dus pakken we rustig onze spullen in en rond 11:10 zijn we bij de gate. Het lijkt niet echt heel druk bij de gate, ook onderweg naar de gate valt het ons op hoe rustig het op het vliegveld is. Het is natuurlijk de vrijdag voor de grote vakantie-drukte in Nederland (en België), dus misschien hebben we het tactisch goed uitgekozen om op vrijdag te gaan. Om ongeveer 11:15 kunnen we al (bijna als eerste) boarden en hebben we plekken op rij 22 en 23 op de plekken Economy Plus.

Dit is onze eerste vlucht met United en dus ook met Economy Plus, maar het bevalt al gelijk prima; lekker veel beenruime voor mij. Het vliegt loopt aardig vol, maar niet helemaal. Met name business class lijkt vrij leeg, maar ook achterin het vliegtuig is het ongeveer 70% vol schat ik in. De Economy Plus zit wel helemaal vol. Ik ga nog even vragen of wij, als Frequent Flyers, niet naar Business Class kunnen. Dat kunnen ze in het vliegtuig niet doen, maar moeten we bij de gate vragen, waarop een steward gelijk zegt wel even met me mee te lopen. Verbaasd loop ik achter hem aan weer door de slurf naar de gate. Daar vraag ik of ik dus wellicht naar business class kan, maar helaas, daar doen ze niet aan als ze niet overboekt zijn.

Helaas, maar was te proberen natuurlijk. Onderweg klets ik nog met de steward, wie weet wat hij nog kan regelen. Hij zei dat hij wel even in de gaten zou houden of er plekken vrij bleven. Maar helaas, hij komt al snel vertellen, dat ze niet mogen upgraden, alleen als je (dik) betaalt. Nou, nee hoor, we zitten op zich prima. Weer iets later komt hij met 2 glazen champagne aanlopen voor ons. En daarna nog een keer met een ‘toilettasje’ wat je normaal in de business class. Leuk gedaan hoor. Een goede start van ervaring met de service van United.

We vertrekken ongeveer 15 minuten na schema, maar gaan blijkbaar veel tijd inhalen onderweg en ongeveer 45 minuten voor op schema landen. Prima hoor, de vlucht duurt dan maar 7,5 uur. De mannen en Yvonne spelen wat op de DS, terwijl ik veel magazines lees die ik de afgelopen weken weer verzameld had. Heerlijk vind ik dat. Na een paar uurtjes proberen Yvonne en ik wat te slapen. Ik dommel wat weg, maar na 1,5uur ga ik weer lezen, terwijl Yvonne nog wat langer kan slapen.

De service onderweg is prima en vriendelijk. Natuurlijk ‘chicken or pasta’, maar de pasta zag er echt goed uit. Normaal vind ik het aanzicht alleen al verschrikkelijk, maar dit zag er echt goed uit en de kip smaakte prima. De mannen sloegen over en deden zich tegoed aan de zakken snoep die we bij Jamin hadden gevuld. Tot nu toe bevalt United prima ! Ik werk tenslotte vlak voor de landing nog even de weblog bij, zodat ik die straks kan uploaden. Ik vul verder ook al vast de groene formulieren in. We krijgen nog een lekker snack-pakket (met o.a. kitkat) vlak voor de landing, dus ook dat is prima. Alleen het in-flight entertainment vind ik persoonlijk wat tegenvallen, in vergelijking met Delta / Continental (kleine schermpjes, je kan niet zelf films starten, geen spelletjes, etc.). Dus die gebruiken we niet echt, maar dat is ook niet echt nodig; we vermaken ons prima.

Rond 13:25 zetten we de landing in naar Washington Dulles Airport, waar we pas om 14:23 zouden landen volgens planning. Om 13:40 staan we aan de grond, 45 minuten te vroeg dus. Ik loop met Robin snel naar de immigratie waar de rij voor US Citizens zowaar langer is dan voor non US Citizens. Toch gaat het uiteindelijk niet echt snel, en het blijkt waarom als we bij de balie staan. De systemen doen het niet helemaal goed, dus we hoeven geen fingerprints en foto’s te doen, en paspoort gegevens en dergelijke moeten met de hand ingetikt worden. Dus de rijen achter ons nemen flink toe, maar wij zijn er in een half uurtje doorheen.

De koffers staan al op ons te wachten, dus die geven we gelijk af en we staan in de vertrekhal, waar we gelijk de Starbucks zien ! Heerlijk ! Het volgende winkeltje is een ‘America’ winkel, hoe kan het ook anders in Washington, met twee grote standbeelden van Obama en zijn vrouw. We lopen daarna langs Auntie Anne’s (toppie !) en gaan eerst even naar de lounge. We hoeven pas over 2,5uur te vliegen, dus we hebben nog wel wat tijd. Het is een prachtige grote lounge, waar ze lekker vers fruit (aardbeitjes o.a.; ook weer super) en (te) veel te snoepen hebben. Hier kunnen we de tijd wel even doorbrengen. Tussendoor haal ik samen met Robin nog even lekker Cinnamon Sugar pretzels (die we niet de lounge in mee mogen nemen) !

     

Het is inmiddels net na 17uur en om 17:50 moeten we vliegen. We beseffen dan dat we in de vlucht, die 6uur duurt, niets te eten gaan krijgen. Dus we pakken onze spullen in en lopen naar de Wendy’s, waar we allemaal een menu nemen inclusief bekers drinken en daarna naar de gate lopen. Als we aan komen lopen, is het boarden net begonnen, en via de speciale rij lopen we in 1 keer door het vliegtuig in, met onze grote zak met eten en bekers drinken. Ik blijf het een apart gezicht vinden, maar we zijn zeker niet de enige.

We hebben weer prima plekken voorin het vliegtuig, in het Economy Plus gedeelte, en wederom zijn het qua ruimte heerlijke plekken. Sterker nog, ik denk dat ik het op de binnenlandse vluchten eigenlijk nog wel fijner vind. Normaal zit ik juist op die binnenlandse vluchten opgevouwen ! Deze keer is het geen 777, maar een wat oudere 757. De stoelindeling in de 777 was 2-5-2 en hadden we 2 keer 2 stoelen achter elkaar, wat lekker was. In de 757 is het 3 – 3, en zit Yvonne dus met de mannen bij elkaar, daarna het gangpad en daarna ik. Natuurlijk hoop ik 2 mooie jonge vrouwen naast me te hebben, maar helaas. Het blijken wapenliefhebbers te zijn, aan het nieuwe ‘Arms & Rifles’ magazine te zien, dat ze lezen.

We besluiten de mannen niet naast elkaar te zetten, maar Yvonne in het midden. Inmiddels begint de vermoeidheid best toe te slaan, wat bij hen leidt tot wat baldadigheid naar elkaar toe, en bij ons een wat snellere irritatie-grens. Deze keer mag Matthew aan het raam zitten. Tenminste, rij 13 blijkt de enige rij te zijn in het toestel dat geen raam heeft ;-) ! Of dat een bepaalde reden heeft …. ? In ieder geval zitten we en kunnen we lekker wat eten, wat ons weer goed doet (als je het gezondheidsniveau even niet meetelt).

De vlucht verloopt prima. Het eerste uur wel geregeld stoelriemen vast ivm turbulentie, maar ik moet zeggen dat het erg meeviel. Voor de rest is het gewoon nog een lange vlucht. Yvonne en Matthew gaan gelijk slapen, ik lees nog wat en Robin zit lekker met z’n DS. Na 1,5uur ga ik toch ook proberen te slapen; ik ben goed moe. Of het heel verstandig is, moeten we maar zie. Eigenlijk blijf ik liever wakker tot we vanavond laat in bed liggen, maar dat duurt nog wel even. Robin moet van mij ook even proberen te slapen. Na 1,5uur een beetje dommelen, houd ik het voor gezien. Matthew en Robin slapen inmiddels lekker, Yvonne is weer aan het sudoku-en geslagen. Matthew maken we na 3 uur slapen wakker maar wakker, dat is voor de jetlag waarschijnlijk niet zo handig. Robin slaapt vervolgens nog even lekker tegen Yvonne aan.

Uiteindelijk hebben de mannen het moeilijk, en vallen eigenlijk continu weer in slaap, die zijn echt verschrikkelijk moe. We landen uiteindelijk toch een half uur voor op schema, dus rond 20:15 lokale tijd. De koffers komen snel en dus staan we om 20:45 al bij de balie van Alamo in de vertrek/aankomsthal, waar we ongeveer 4 personen voor ons hebben (terwijl de andere verhuurders niets te doen hebben …). Als ik na ongeveer 15min eens goed op de voucher kijk, zie ik ineens duidelijk als verhuurder National staan … HE ?! Het is alweer zo lang geleden, en ik heb gewoon Alamo in mijn hoofd, maar het staat er toch echt ….

Dan maar snel naar National, waar niemand bij de balie staat en we doorverwezen worden naar de garage aan de overkant van de straat, waar ook een National balie moet zijn. Ook hier zitten alle verhuurders weer op een rij, en ook hier is het rustig, behalve bij … National. Nu we daar zo staan, weet ik ineens weer waarom we National als verhuurder gekozen hadden; de drop-off kosten (omdat we in een andere staat de auto inleveren) waren hier het laagst ($ 250 itt Alamo met $ 500).

Ook hier hebben we weer 4 personen voor ons, en als je moe bent gaat het allemaal niet zo snel … Ik ben wel benieuwd welke auto’s hier te kiezen zijn, dus terwijl Yvonne in de rij staat, ga ik snel bij de National auto’s kijken. Ik zie veel rijen auto’s van Alamo en ook mooie grote zoals de Navigator, Ford Expedition en Chevrolet Tahoe. National blijkt maar 1 rij met auto’s te hebben, en er staat geen enkele SUV tussen, alleen Minivans …. Nee he, ik voel hem al aankomen; we rijden dadelijk in een Minivan weg …. Dat wil ik echt niet hoor ….

Terug bij National, staan we toch na 20 minuten al bij de balie en worden onze gegevens weer ingetikt. De $ 250 drop-off charge moet ik uiteraard betalen, met daar bovenop 30% aan verschillende taxes … Mooie jongens zijn het, maar ik kom er niet onderuit. Ik vraag of ik toch wel een SUV heb, en of ze geen grote maat hebben. Hij geeft aan dat ze helemaal uitverkocht zijn en dat hij gaat bellen voor de SUV. Na een belletje is er volgens hem echt een SUV, net uit de wasstraat …. Ik vertrouw het niet, maar ja, we gaan maar kijken.

De mannen blijven ondertussen goed wakker, zijn lekker aan het lachen, we horen ze duidelijk in de verte bij de koffers. Dan maar snel naar de National auto’s en … inderdaad zeg, er staan twee blinkende SUV’s. Een grote witte Toyota Highlander en een grijze Kia Sorento. De Kia ziet er echt een stuk kleiner uit, dus voor ons een makkelijke keus; de Toyota Highlander. De koffers gaan er met gemak in, en na 2 controles zijn we om 21:40 onderweg.

Jammer alleen dat de TomTom niet wil aanslaan; hij vindt geen GPS … Ik zet google maps maar aan op mijn mobiel, waardoor we met de GPS ook weten waar we rijden en waar we ongeveer naartoe moeten. Na ongeveer 10minuten resetten en aan / uit zetten, werkt TomTom toch ineens. Gelukkig maar, want het laatste stuk is haast niet te doen zonder goede aanwijzingen. Wat een wirwar aan wegen weer daar. We rijden in de schemer op Downtown Seattle af, en dat is echt een prachtig gezicht. Er is ook een baseball wedstrijd bezig in het stadion, dat is ook waar we ongeveer de rijksweg af moeten.

Om 21:55 rijden we het terrein van het hotel op. Het lijkt wel San Francisco, zo stijl moeten we hier omhoog rijden. Volgens ons is dit wel een leuke, gezellige stad. We checken in, parkeren de auto in de garage en om 22:10 zijn we op onze kamer. Het is een prachtige ruime kamer met twee queen beds. Daarnaast gratis ontbijt, een koelkast, magnetron en gratis internet. En dat allemaal via priceline, wat ons betreft prima. We storten alle 4 in bed, want we zijn echt MOE. Het was een lange dag en lange trip; nu goed de jetlag doorkomen.

---PLANNING---

Hopelijk gaat Denise of Joey ons vandaag wegbrengen. Waarschijnlijk vertrekken we rond 8:00 richting Brussel, waar we dan rond 9:15 / 9:30 zullen aankomen. Om 12uur vertrekken we met United naar Washington en met ruim 3uur overstaptijd vertrekken we iets voor 18uur (US tijd) voor onze 5 uur lange vlucht naar Seattle, waar we om 20:25 zullen aankomen. We hebben al prima (Economy Plus) plekken in het vliegtuig, ondanks dat het onze eerste keer met United wordt.

Dan snel naar Alamo om onze Equinox SUV op te halen (en wellicht nog een leuke upgrade te regelen), voordat we richting ons hotel rijden op Broadway in Downtown Seattle. Het zal vast rond 22:00 worden voordat we daar zijn, wat 7uur 's ochtends Nederlandse tijd is, dus we zullen helemaal uitgevloerd zijn.

Dit zijn onze vlucht details:

UA 951 12:00 BRUSSEL - WASHINGTON 14:23
UA 917 17:50 WASHINGTON - DENVER 20:25