10e Dag - Via Icefields Parkway naar Banff National Park

19 juli 2009

Afgelegde kilometers: 212miles
Hotelovernachting: Radisson Hotel, Canmore
Prijs: Geboekt via priceline, $ 94 = EUR 69
Weer vandaag: Lichtbewolkt, maar veel zon; temperatuur rond de 24 graden 
Wildlife: Black bear, elk


(Klik voor vergroting)

En weer staat de wekker om 5:30. Deze keer gaan we snel douchen, pakt Yvonne de spullen in en help ik zelfs met inpakken, en zet ook gelijk alles in de auto. Ik kijk nog even door het huis, en om 6:10 gaan we op weg. We rijden eerst naar het dorp, naar de Bear’s Paw Bakery, die al om 6uur open gaat. Daar kopen we heerlijke verse broodjes, croissantjes en kaasstengels. En daarna gelijk op weg; we rijden om 6:20 de rijksweg op richting Jasper en Banff NP.

Het is gelukkig droog, maar we zien veel laaghangende wolken / mist. Dat maakt de omgeving ongelooflijk mooi. We passeren al snel de eerste elk van de dag, langs de kant van de weg. Die staat lekker op zijn gemak te grazen. We rijden langs de afslag voor Highway 93A North. We willen juist 93A rijden, omdat die veel mooier zou zijn; het is de oude weg. Maar North klopt niet, we moeten South. Maar we rijden een flink stuk, zonder dat we een andere afslag zien. Hadden we toch 93A North moeten nemen ? We komen bij de entree van het park, waar we dit dan gelijk willen vragen. Maar we zijn zo vroeg, dat hier nog niemand zit. Op het moment dat we willen gaan omkeren, zien we gelukkig toch 93A South staan.

De omgeving is heel mooi, bijna spookachtig, maar door de opkomende zon toch ook weer niet. De foto’s weerspiegelen niet hoe het er hier uitziet; je moet er echt zelf heen om het te kunnen begrijpen ! We zien overal meertjes, met laaghangende wolken en in de verte hoge (soms besneeuwde) bergen in het zonnetje. Het is allemaal zo verschrikkelijk mooi, we stappen veel uit, maken ook hier en daar foto’s. We zijn ook zo goed als de enige op de weg hier, wat genieten we hier.

  

Dit is dus ongeveer onze weg de eerste 40 minuten. Het is werkelijk een prachtig gezicht. De mooiste foto vinden we zelf de volgende; die is goed gelukt en geeft goed weer hoe het eruit zag.

Na ongeveer 45minuten, rond 7:30, komen we bij de eerste geplande stop van vandaag. Het zijn de Athabasca Falls, de bekendste watervallen vanwege het volume aan water. Ze zijn ‘slechts’ 25m hoog, maar het is indrukwekkend om de hoeveelheid water te zien en te horen (want het geluid is ook overweldigend). Daarnaast komt er veel water omhoog en dat creëert zelfs een regenboog, die we nog op de foto krijgen ook. Normaal is het hier verschrikkelijk druk, maar omdat het zo vroeg is, zien we slechts 1 andere familie hier. Heerlijk rustig dus. Natuurlijk geldt ook hier weer, dat het lastig te bevatten is op foto’s ….

Ook nog even een foto met statief, terwijl de waterdruppels op ons landen ;-) ! En de eerste foto was wel lachen, Yvonne had per ongeluk de timer aangezet, dus we zien haar rennend op ons afkomen op de eerste foto !

Om 7:45 rijden we hier weer weg en onderweg nog fantastische uitzichten over de Athabasca River, die bij de Falls uitkomt. Na 10 minuten stoppen we bij een uitkijkpunt bij Honeymoon Lake. Hier nemen we als ontbijt de croissantjes van vanochtend; we hadden inmiddels flink trek. Ook hier zijn de uitzichten ongelooflijk mooi en zijn we weer vrij alleen. Onderweg zien we zo nu en dan wel een auto, maar we zijn inmiddels ook weer terug op de 93, de doorgaande route naar Banff.

Een klein stukje verder zitten de Sunwapta Falls, waar we ook nog een paar foto’s maken. Dit is een kleine wandeling vanaf de parkeerplaats en ook hier sta je weer verbaasd over de kracht die water heeft, om zo’n canyon te kunnen creëren.

Vanaf hier hebben we weer een flinke afstand voor de boeg om te stoppen bij de Columbia Icefield om daar naar de Athabasca gletsjer te lopen. Als we 5 minuten onderweg zijn, zie ik ineens een beer lopen in het gras naast de weg !!! Heel duidelijk, ik heb hem volledig in beeld en hij loopt richting het dichte bos. STOPPEN !!!! Yvonne moet even beseffen wat ik zeg, voordat ze hard remt. Daarna snel omkeren (het is nog steeds vrij rustig op de weg gelukkig) en onderweg kijken we, maar zien we niets meer. We keren nog een keer, en daarna nog twee keer op de plek waar hij ongeveer was. Maar helaas, het bos ingegaan. Maar wel weer een vinkje erbij, ondanks geen fotografisch bewijs ;-) ! De mannen zijn inmiddels flink moe, na 2 keer vroeg opstaan. Als ik 5 minuten na het wegrijden bij de ‘beer’ spot omkijk, liggen ze allebei lekker te slapen; we laten ze maar, ondanks de mooie uitzichten.

Onderweg hebben we nog steeds prachtige vergezichten, deze route verveelt absoluut niet. Hoe dichter we bij de gletsjer komen, hoe meer de omgeving weer verandert, vanwege de gletsjer die hier over al die eeuwen zich heeft teruggetrokken over het landschap. Oftewel het is hier kaal met veel stenen en riviertjes die zich gevormd hebben, en zelfs meren. Wat ons betreft het minst aantrekkelijke stuk van deze hele route, maar het hoort er natuurlijk bij.

Rond 9:15 bereiken we dan het Columbia Icefield en maken we de mannen wakker. We zien de gletsjer in de verte en natuurlijk willen we dat gaan bekijken en op het ijs staan. Het lijkt een flinke wandeling omhoog vanaf de parkeerplaats, dus Yvonne besluit in de auto te blijven wachten. Het is inderdaad vrij pittig en steil omhoog. De mannen lezen natuurlijk alle borden over het ontstaan en de achtergrond van deze gletsjer. Zodra we boven komen, is het een stuk kouder dan beneden, logisch natuurlijk. Helaas mogen we niet op het ijs, vanwege de gevaarlijke spelonken die er nu zijn. Normaal wordt een apart stukje van de gletsjer afgezet waar je op mag staan, maar nu dus niet. Als we lezen hoeveel dodelijke ongelukken hier al gebeurd zijn, houden we ons netjes aan de regels en gaan niet dichterbij, helaas.

Weer hebben we stuk te rijden voordat we bij onze volgende stop komen, de Saskatchewan River Crossing. Onderweg is de omgeving weer verschrikkelijk mooi, met veel groen, riviertjes en water lopend vanaf de hoge rotsen in kleine straaltjes naar beneden. Erg indrukwekkend. Zo komen we langs de Bridal Veil Falls en de Weeping Wall. Om 10:30 komen we bij de Saskatchewan Crossing, waar de vergezichten weer schitterend zijn.

   

Een klein stukje verder komen we weer bij een geweldig mooi punt, het stoppen meer dan waard; de Mistaya Canyon. Dit is slechts 300m en een makkelijk pad. Tenminste, dat blijkt flink tegen te vallen, het is zeker wel de dubbele afstand en het is een flinke klim weer terug omhoog. Dus het valt Yvonne wat tegen, maar het uitzicht op deze Canyon en de kracht van het water hier, maken alles weer goed. Wat is het hier weer verschrikkelijk mooi.

De mannen en ik besluiten om nog vanaf de brug verder te gaan en op de rotsen vlakbij het water te komen. En leuke klim en natuurlijk leuk om bij het water te komen. Daar maak ik nog een mooie foto van ze, maar ook Yvonne vanaf de brug maakt een aantal foto’s.

Vervolgens komen we bij de hoogste weg in de Canadese Rockies, Bow Pass op 2.088m. Vanaf daar is er een wandeling naar het Peyto Lake Viewpoint. Dit blijkt een stevige wandeling te zijn van zeker 10m met veel hoogteverschil. Ik besluit samen met Robin te gaan, terwijl Matthew bij Yvonne blijft. We lopen flink door, maar het is inderdaad pittig. Maar het uitzicht is inderdaad weer overweldigend.

,

Om precies 12uur zijn we weer terug bij de auto, waar Yvonne al staat te zwaaien; we moeten snel komen. Het blijkt dat op de open deur bij Matthew, die lekker wat zat te eten, een vogel heel geïnteresseerd was in wat hij aan het eten was. En hij was helemaal niet bang, hij bleef lekker zitten. Maar we geven dieren in de parken absoluut niets te eten, dus ook deze niet. Maar hij zat er fotogeniek bij. Toen we heel dichtbij kwamen, ging hij naar de deur bij de voorstoel. En wat denk je, hij poept gelijk op die ruit, de mannen kwamen niet meer bij natuurlijk. Weg uitzicht van Yvonne ;-) !

Inmiddels hebben we wel trek gekregen, dus we willen een plekje zoeken waar we lekker onze broodjes kunnen eten. Iets verder bij Bow Lake vinden we een perfect plekje om langs het meer te lunchen. We hebben gelukkig net een vrije picknick-tafel. We spuiten ons snel in en ik rijd onze koelbox (handig hoor, zo’n rijdende ;-) !) naar ons plekje. Daar genieten we natuurlijk van de verse broodjes en de verse aardbeien.

Dit is ook een perfect plekje voor een foto met ons 4-en erop. Yvonne begint weer aan de voorbereidingen en dit keer loopt alles op rolletjes, met mooie foto’s als gevolg !

Inmiddels is het 12:45 geworden en gaan we weer op weg naar het volgende uitzichtpunt, de Crowfoot Glacier. Een gletsjer die in het verleden drie ‘poten’ had, maar inmiddels nog maar twee ‘poten’ overheeft.

Daarna rijden we het laatste stuk naar Lake Louise. Daar rijden we dus rond 13:15 de weg naar boven. Maar voordat we bij het parkeerterrein komen, zien we de auto’s al langs de weg geparkeerd staan … Daar waren we voor gewaarschuwd, ik besluit onmiddellijk om te draaien. We zijn allemaal verschrikkelijk moe na 2 vroege ochtenden en 2 keer slecht slapen (ik dan). En we hebben weer zoveel gezien vandaag, dat we vanmiddag rustig aan gaan doen. We rijden dus weer terug naar de rijksweg en nemen de snelste weg naar Canmore.

Rond 14:30 rijden we het stadje Canmore binnen. Als eerste zien we een McDonald, dus dat betekent weer lekkere ijsjes ! Hetvolgende dat we tegenkomen is de Shell, dus we besluiten gelijk de bijna lege tank weer vol te gooien. Het is hier slechts 93cent per liter. Daarna rijden we door naar de Safeway, waar we wat boodschappen doen, waaronder met name drinken en wat te snacken. Om 15:15 rijden we het parkeerterrein van ons hotel op, de Radisson Canmore. Het inchecken gaat soepel, we hebben een nieuwe kamer met uitzicht op de bergen.

De kamer ziet er prachtig uit, na onze laatste overnachtingen. Lekker ruim, nieuwe bedden (die helemaal instelbaar zijn op hoe hard/zacht je het matras wilt) en het uitzicht is inderdaad mooi. De mannen storten zich lekker op bed en ik wil eindelijk weer na 3 dagen normaal op internet. Maar helaas, internet is ‘down’ in het hotel …. Balen dus. Het is onduidelijk wanneer die het weer doet …

Dan nog even stress, de ‘Nintendo’ doos van de mannen is kwijt, daar zitten de opladers voor hun Nintendo’s in (plus voor in de auto) … Heb ik die vanmorgen op tafel in de bungalow laten liggen ? We zoeken alles door, maar ze zijn er niet … Balen, dan maar gelijk bellen naar de Patricia Lake Bungalows, wie weet is er iets te regelen. Ze gaan voor ons kijken, ook bij ‘Lost and Found’. Als ik 10 minuten later terugbel, hebben ze niets gevonden … Vreemd … Yvonne gaat nog maar even in de auto kijken en ja hoor, tussen alle ‘zooi’ lag de doos op de grond … Pffttt … Gelukkig, want kids zonder DS met lang zitten in de auto, dat is geen goede combinatie ;-) !

Na even lekker rustig op de kamer geweest te zijn, gaan we rond 17uur naar het centrum van het dorp. We twijfelden om een kwartiertje naar Banff te rijden en dan bij Earl’s of The Keg te gaan eten, of hier wat in het dorp te zoeken. We kozen voor het laatste en hadden een lokaal family steakhouse gevonden. Onderweg even langs de verschillende winkeltjes (waarvan er veel op zondag gesloten waren), maar daarna toch maar naar het restaurant Patrinos Steakouse. Om 17:20 zitten we al aan tafel en het is erg rustig in het restaurant. Ook niet echt heel gezellig … Yvonne kiest de Ribeye, Robin spareribs, Matthew chicken fingers en ik een Caesar Salad met sirloin reepjes. Het smaakt allemaal prima, maar ook niet meer dan dat. Achteraf hadden we lekker naar Banff moeten rijden ….

Goed, daarna naar de McDonald, want we hadden ijsjes beloofd ;-) ! En het is prachtig weer nog steeds, rond de 24 graden, dus we gaan lekker buiten zitten ! Onderweg zien we ook nog soort marmotten / stokstaart-achtigen gewoon in het gras zitten ! Erg grappig, ze maken piepende geluidjes en gaan dus net als stokstaartjes rechtop staan !

Om 18:45 zijn we weer terug in het hotel. De mannen gaan gelijk naar het zwembad, waar het lekker rustig is. Alleen nog een Nederlands meisje en haar ouders. Grappig, hoe groot is die kans nou hier in dit hotel. Ik heb lekker mijn laptop bij me, dus ik loop even buiten rond, kijken of ik wat internet kan opvangen. Maar helaas … Ik besluit dus maar naar de Safeway te rijden, daar hadden ze free wifi. Dus van 19uur tot 19:30 zit ik daar online, laad de weblog in en check nog wat andere zaken.

Als ik rond 19:40 weer op de kamer ben, blijkt Robin gevallen te zijn in het zwembad, door een deksel die helemaal loszat, en had dus een wond op zijn scheenbeen. Hij was geholpen door de Nederlanders in het zwembad en zat inmiddels met een grote pleister lekker op bed. Verder niets aan de hand. Om 20:30 zijn we lekker gaan slapen, we zijn goed moe. Ik stel nog even de wekker in voor morgenochtend, op 5uur … We willen toch weer vroeg op pad, naar de Bow Valley Parkway. Het is een vrij oude wekkerradio, maar volgens mij staat hij goed. We zijn benieuwd wat morgen ons weer brengt.

---PLANNING---

Vandaag rijden we over een van de bekendste wegen van Canada (in de winter volledig bedekt met ijs) naar het andere uiterste van het langgerekte Jasper NP, wat inmiddels Banff National Park heet. Dit is een rit van iets meer dan 300 km.