13e Dag - door Glacier NP en de 'Go To The Sun' road naar Kalispell

22 juli 2009

Afgelegde kilometers: 170miles
Hotelovernachting: Red Lion, Kalispell
Prijs: geboekt via priceline, $ 83 = EUR 61
Weer vandaag: Warm en zonnig
Wildlife: Elk, berggeiten


(Klik voor vergroting)

De wekker (mijn mobiel voor de verandering, want klokken en wekkers hebben we hier niet) gaat om 6:30. We hebben eigenlijk best prima geslapen, en dat is toch het belangrijkst. Ik stap snel de douche in, en het ziet er niet uit en is klein, maar de straal en temperatuur zijn heerlijk ! Dus ook dat valt weer mee. Gelukkig allemaal geen spierpijn van paardrijden. We kleden ons allemaal snel aan en om 7:00 is de auto ingeladen. Terwijl Yvonne de auto ‘omrijdt’, ga ik even snel naar de checkin om mijn email op te halen, lekker in de schommelstoel in het zonnetje. Het duurt nog wat lang voordat Yvonne met de auto verschijnt, omdat ze weer een klein hertje onderweg hadden gezien.

  



Om 7:10 rijden we Waterton weer uit. We besluiten TOCH nog maar even een stukje van de lange scenic route te nemen, maar meer dan een hert komen we niet tegen. Op de helft van de route keren we om, zodat we rond 7:30 uiteindelijk het park weer uitrijden. We zijn veel te kort hier geweest, hier hadden we zeker 1 nacht extra willen blijven (net als in Jasper en Banff). Maar dat is voor een volgende keer. Dit (kleine) park is echt een pareltje en nog lekker rustig. We vervolgen onze weg richting de USA ! De omgeving hier is nog steeds prachtig; het lijkt alsof we nog door het park zelf rijden. Uiteindelijk zijn we al voor 8uur bij de Amerikaanse grens. En het is rustig hier, sterker nog, er is helemaal niemand.

  

We moeten wachten totdat iemand ons wenkt, maar er is niemand, wat doen we ? Goed dat we even 10sec gewacht hebben, want toen kwam er iemand uit het hoofdkantoor en liet ons oprijden. Daar geven we paspoorten, krijgen we de standaard vragen (hoe lang blijf je, heb je nog spullen meegenomen van anderen, etc) en binnen 3 minuten rijden we weer door. Nog nooit zo snel de grens over gegaan in de US ! En we zijn dus weer in ons geliefde Amerika ! Achteraf bleek zelfs dat in de zomer de grensovergang pas om 7uur opengaat en om 22uur weer dicht. Hadden we dus letterlijk voor een hek gestaan, als we echt vroeg op pad waren gegaan ….



We rijden verder tot we bij de ingang naar Many Glacier komen; volgens velen een van de mooiste stukjes van Glacier NP. Het dorpje bij de ingang heet Babb en bestaat uit ongeveer 5 gebouwen, inclusief een motel, winkeltje en benzinepomp (die allemaal van dezelfde eigenaar lijken te zijn). Omdat we toch ontbijt nodig hebben, schaffen we in dit typisch oude winkeltje de standaard ‘hamburger’ broodjes aan. Niet geweldig, maar best acceptabel. We kunnen hier zelfs een kaart van de omgeving meekrijgen (die achteraf uit 2004 blijkt te zijn; veel wordt die dus niet meegenomen). De paarden lopen ook gewoon over de weg.

  

We vervolgen om ongeveer 8:30 de weg en slaan gelijk de weg naar Many Glacier in. We zien overal bordjes met ‘Cattle on the Road’ en ‘Cattle X-ing’. En inderdaad, het sterft hier van de koeien op de weg, langs de weg, etc. De allereerste keer dachten we een zwarte beer in de verte te zien, maar nee, alleen maar koeien en kalfjes. Zodra we de grens van Glacier NP overgaan, rijden we over een vee-rooster, dus die zullen we in het park niet meer tegenkomen.

  

De omgeving is hier weer onwaarschijnlijk mooi. We rijden langs een verschrikkelijk groot en mooi meer, met watervallen tussendoor en uitzicht op de bergtoppen met sneeuw bedekt. Onderweg lekker bij een picknick plekje ons ontbijtje genomen en doorgereden naar het eind. Het was nog relatief rustig, al was het duidelijk dat er al aardig wat mensen waren, gezien de geparkeerde auto’s. We begrijpen ook dat Glacier NP met name bekend staat om hun prachtige hikes. Dat is niet echt ons ding; kleine hikes wel. Maar daar zijn er niet veel van hier.

  



Aan het einde van het pad, zien we veel mensen zich gereed maken voor (lange) hikes; helemaal ingepakt, stokken, rugzakken, etc etc. Verder geen uitzichtpunt hier, dus we draaien om en rijden de verschrikkelijk mooie route weer terug.

  

Daarna rijden we weer verder naar het zuiden, naar de ingang van Glacier NP’s Going To The Sun Rd. We gooien de tank hier ook nog even helemaal vol; de prijs is $ 2.59 per gallon, een stukje gunstiger dan in Canada dus. Terwijl ik sta te tanken, doet Yvonne de voorruit nog eens extra goed schoonmaken, want in de felle zon konden we daardoor soms lastig zien. De rest van de auto laten we zoals die is: verschrikkelijk vies ;-) !



Om 10uur rijden we The Going To The Sun Rd op en stoppen direct bij het Visitor’s Center. Even een plaspauze en wat informatie meenemen. We zien, als we op het parkeerterrein lopen, een groot nest bovenop een paal, met een vogel en kleintjes ! Het blijkt een Osprey (vis-havik), die zelfs via webcam op internet te volgen is. We maken wat foto’s, en ook de mannen vinden het geweldig en proberen foto’s te maken.

  

In het Visitor’s Center hebben ze natuurlijk een boekenwinkeltje, waar Yvonne gelijk weer 2 boeken wil kopen; een met al het wildlife in the Rocky Mountains en een over de ontdekkingsreis van de ontdekkers van Glacier (Lewis and Clark); die hadden namelijk een Newfoundland (Seaman) hond bij zich, die wij ook hebben ! Een leuk boekje voor de mannen dus (wel een verrassing). De mannen vragen om een junior ranger boekje, en die hebben ze. Ze zijn gelijk onverstoorbaar bezig om het hele boekje in te vullen (ook zeker nog een half uur in de auto), want dan krijgen ze niet alleen een badge, maar ook een opnaaibaar vignet.



We rijden dus op weg om deze bekende route (van 52mile) te gaan rijden, al is het wel wat later dan dat wij normaal op pad gaan, we zijn benieuwd of dat nog effect heeft op de drukte in het park. De informatie van het Visitor’s Centrum is goed, we hebben een overzichtje met alle points of interest van deze route. Het eerste stuk van de route loopt voor een heel lang stuk langs Lake Mary, met prachtige uitzichten over het meer en de bergen. Aan de andere kant van de weg ligt het gebied ‘Two Dog Flats’, wat eigenlijk helemaal vlak is; gigantische prairies van gras (begrensd door de bergen) waar havikken op kleine dieren jagen en elk in de winter kunnen verblijven.



Onze eerste stop is bij de plek waar je Wild Goose Island kan fotograferen, een heel klein eilandje in Lake Mary, afgezet tegen de gigantische bergtoppen; een van de meest gefotografeerde plekjes van Glacier. Hier praten we nog kort met iemand die in Friesland geboren was, maar over heel de wereld met haar ouders gereisd heeft en uiteindelijk in Rhode Island is neergestreken met haar ouders. Ze spreekt zo goed als geen Nederlands meer, maar verstaat het nog wel. Haar hondje heette ook Janneke (naar inderdaad; Jip en Janneke).

  

Volgende stop is Sunrift Gorge. We merken dat het best al druk is op de weg; de parkeerplekken die tot nu toe bij al onze ritten vrij leeg zijn, zijn nu juist vrij vol. Hier moeten we een klein stukje afdalen om een prachtige rivierversnelling en kleinere en grotere watervallen te zien. Heerlijk vinden de mannen dit; lekker bij het water, klimmen en klauteren op en langs de rotsen. Dit is voor ons heerlijk genieten; van het water, de natuur en elkaar (zien genieten). We maken veel foto’s, kletsen met Amerikanen en vermaken ons prima. Overigens, nu we wat afdalen en klimmen, voelen we toch wel wat spierpijn; toch dat paardrijden. Maar vervelend is het niet.

  

  

  



We komen weer langs plekken waar blijkbaar verschrikkelijk mooie (day) hikes gedaan kunnen worden en de parkeerplaatsen staan hier compleet vol. Het is een prachtige dag daarvoor, wat een heerlijk weer is het. We rijden verder om komen bij de Jackson Glacier Overlook, waar we een prachtig uitzicht hebben op deze gigantische gletsjer.



Onze volgende stop (ook verplicht, want ze zijn hier met de weg bezig) is de East Tunnel, nadat we van het prachtige uitzicht hebben genoten bij Siyeh Bend, een grote bocht in de weg, waar je op de grens staat van het lage gebied met bomen, en het hoge gebied met bergen en weilanden. De foto’s bij East Tunnel laten dit ook goed zien. De East Tunnel was blijkbaar het moeilijkste van de aanleg in 1933 van deze weg.

  

De volgende stop zou eigenlijk Logan Pass moeten zijn, precies op de plek van de Continental Divide. Maar de parkeerplaats staat helemaal vol, we rijden hier nog wat rond, maar een plekje lukt niet. Dat is best jammer, maar we gaan er geen probleem van maken. We maken wel snel een foto en rijden door naar het volgende stoppunt, direct na Logan Pass, de Oberlin Bend. Hier zien we allemaal ijs langs de weg, en daar willen de mannen natuurlijk klauteren. En vlak boven het ijs zien we weer een berggeit, met een kleintje zelfs.

  

  



Daarna kunnen we een kleine boardwalk op, die ons naar de andere kant laat kijken, de gigantische vallei in. Ook hier zien we een berggeit vlakbij lopen. We blijven hier even staan genieten, maken wat foto’s en rijden dan weer door.

  

De volgende stop is Big Bend, ook hier weer mooie uitzichten en hele grote stukken sneeuw. De sneeuw is aan de onderkant is een hele opening ontstaan. Dit zowel aan de ene kant als andere kant van de weg. Het eerste stuk lijkt meer ingestort en is een klimmetje voor de mannen. De andere is gewoon een tunnel, waar we het water voelen druppen, als we er een stuk inlopen.

  



We rijden vervolgens langs de Weeping Wall, en alhoewel we van een afstandje (Big Bend) dachten dat hier weinig water langs de rotsen liep, blijkt als we er vlak langsrijden dat er toch flink wat water afdruppelt. Vervolgens komen we in de tweede opstopping, hier zijn ze ook weer flink aan de weg bezig, maar we genieten van alles om ons heen. Ook waar wij staan rolt loopt het water van de rotsen en we zien watervalletjes en zo. We merken wel dat het goed druk is op de weg, nog meer de andere kant op. Het is absoluut een favoriete bestemming hier.

Rond 12:45 komen we bij een plekje waar we bij het water kunnen, van de Lake McDonald Creek. Hier genieten we weer allemaal volop. Aan de overkant zien we zelfs een hertje rustig liggen. Aangezien hier veel stenen liggen, hebben de mannen het ‘stenen over het water scheren’ ineens helemaal gevonden. Ze vinden het heerlijk en wij kijken rustig toe (ok, ik probeer ook een paar stenen).

  



Weer een stukje verder langs het water weer hetzelfde, alleen nu is het water nu wilder en zijn er stroomversnellingen en watervalletjes. Een prachtig gezicht en ook hier is het weer volop genieten.

  

  

Inmiddels is het al bijna 13:30 en hebben we flink trek gekregen, dus bij Lake McDonald Lodge moet toch wel wat te krijgen zijn. We zien gelijk een gebouwtje, we parkeren (vinden net 1 plekje; ook hier weer erg druk) en stappen binnen. Dit is blijkbaar wel niet de Lodge, maar een soort pizza restaurantje, wel behorend bij de lodge. Jammer dan, hier hebben we plek en we hebben trek. De koude cola smaakt ook geweldig en binnen no-time hebben we een refill. Ik bestel een Chicken Caesar Salad, Yvonne en de mannen een soort broodje meatball. Alles smaakt prima hier; we komen weer lekker bij.

Maar de natuur roept, dus we gaan alweer snel op weg en rijden langs het immense Lake McDonald . Ook weer een plaatje, dus ook hier moeten we even uitstappen. Het lijkt wel een beetje heiig hier; het geeft het zelfs een extra stukje schoonheid. Lekker in de schaduw van de bomen zitten een oude man en vrouw heerlijk op een stoeltje te genieten. We knikken vriendelijk en lopen lekker richting het water. Ook hier weer stenen, en zelfs Yvonne doet nu mee met het gooien. We genieten volop hier.

  

  

Rond 15uur rijden we West Glacier binnen, waar het Visitor Center van deze kant zit. De mannen moeten als afronding van hun junior ranger programma nog een Ranger interviewen, dus dat moet hier. Ze hadden zelf al allemaal vragen bedacht (hoe lang werk je hier al, hoeveel uur werk, wat vind je het leukst aan je werk, etc) en ik sta zo trots te kijken en te luisteren hoe ze dat helemaal alleen in het Engels doen (sorry, even trots zijn ….). Volgens mij sta ik daar met een grote glimlach en denken andere mensen dat ik een of andere rare vent ben. Het zal wel, ik ben supertrots op ze ! Dan krijgen ze ook nog hun officiële uitreiking met de eed die erbij hoort. Hartstikke leuk gedaan.

  

We kopen in een winkeltje nog twee leuke shirts voor de mannen en gaan dan op weg naar ons hotel in Kalispell; dat is nog wel een klein stukje rijden. Ondertussen rijden we de toeristische plaatsjes net buiten Glacier door (voornamelijk St. Mary) en we komen ook steeds meer casino’s en barretjes tegen onderweg. Allemaal weer erg apart, maar wel leuk. Om 16:15 rijden we Kalispell in; we zien al een McDonald, Applebees en een Walmart. Dus dat moet helemaal goedkomen ! Ik heb ook weer mobiel bereik, alleen geen internet via mobiel (dus geen email). Het hotel is snel gevonden, het zit aan een Mall vast. Inchecken gaat weer soepel, ons verzoek voor 2 queens was aangekomen en de vraag was of we dichtbij het zwembad wilden. Tuurlijk ! En om 16:30 zitten we dus op onze kamer; lekker ruim en met gratis wi-fi. Ik kan dus eindelijk weer op de kamer op internet, lekker. De mannen duiken gelijk het zwembad in (en sauna). De ingang van het zwembad zit recht tegenover onze kamerdeur, makkelijk dus.

  

Om 17:45 zitten we weer lekker in de auto, op weg naar de Applebees. En het is superdruk, aan de parkeerplaats te zien. Ook binnen is het inderdaad erg druk, we moeten zelfs 10min wachten voordat we aan tafel kunnen. Ik bestel lekker een NY Strip, Yvonne een kleine steak en de mannen kindermenu. En het smaakt echt voortreffelijk bij allemaal, echt boven verwachting. En als de rekening dan ook nog eens $ 42 is, ben ik helemaal blij ;-) !

  

Daarna nog even lekker naar de Walmart; heerlijk weer. Het is helaas geen superstore (dus geen verse groenten en brood), maar we vinden het altijd heerlijk hier. En het is ook weer extreem goedkoop. We slaan weer genoeg in, ook wat kleinigheidjes/kado’s. Ze hebben hier ook een McDonald, voor ons toetje. Maar …. Geen ijs ! Gelukkig hadden we onderweg nog een McDonald gezien, dus daar nog even heengereden voor weer een heerlijke chocolate dipped cone voor de mannen en mij !

  

Om 20:30 zijn we weer terug op de kamer, duiken de mannen nog even het zwembad in en kan ik lekker weer online; weblogs lezen, even de forums bekijken en natuurlijk de eigen weblog inladen. Om 22:00 gaan Yvonne en de mannen lekker naar bed, en ik zit tot ongeveer 22:30 nog achter de laptop en ga dan ook slapen. Morgenochtend gaan we lekker rustig aan doen, we hebben geen haast, we zien het wel.

---PLANNING---

Vandaag ook weer een prachtige route voor de boeg. We zullen, na eerst weer de US grens over gereden te zijn, dwars door Glacier National Park rijden, over de befaamde 'Go To The Sun' road. Onderweg zullen we op mooie plekjes even lekker uitstappen en genieten van de prachtige omgeving. Daarna rijden we aan de andere kant Glacier NP weer uit en zullen overnachten in Kalispell, Montana.